Instagramintolerantie

Ik ben fan van Dirk De Wachter. Ken je ‘m? Hij wordt ook wel de Nick Cave van de psychiatrie genoemd, en met zo’n bijnaam zit je bij mij al bij voorbaat gebeiteld. De man werpt een heerlijk nuchtere blik op de vaak oppervlakkige maatschappij waarin we allen maar wat aanmodderen. In plaats van krampachtig te willen tonen hoe geweldig je leven is zegt hij dat het vandaag een kunst is om een klein beetje ongelukkig te kunnen zijn. In alle bescheidenheid durf ik me, met vallen en opstaan, een beginnend kunstenares van het kleine ongeluk te noemen.

Ik worstel zelf wel eens met de druk die al dan niet bewust wordt opgelegd door een medium als pakweg Instagram, vraag maar aan mijn crisismanager. Laatst filmde hij me stiekem terwijl ik aan het fulmineren was over de goedkope emoties die sommigen tentoonspreiden via belachelijke foto’s. Behoorlijk confronterend achteraf, tevens hysterisch en hilarisch. Maar ik dwaal af.

Het leven is nu eenmaal noodlottig, wisselvallig en banaal. Laat dat nu net de voornaamste boodschap van dit ministerie zijn! We leiden immers geen Instagramleven. Allez, ik toch niet.

Ik word ’s morgens niet wakker met een geplamuurd gezicht en geföhnd haar (#wokeuplikethis #maakdatdekatwijs). Ik post geen foto’s van mijn eten dat blijkbaar glutenvrij, veganistisch, paleo en pascalenaessensachtig zou moeten zijn. Mijn bikinifoto’s hou ik liever voor mezelf, tot grote spijt van enkele van mijn lezers. En ik hoef ook niet in de winter geconfronteerd te worden met foto’s die melding maken van het ‘bikiniproofen’ van je lijf voor een zomer die nooit lijkt te komen. Wat ik ’s morgens aantrek, moet je maar bewonderen als je me tegenkomt in levenden lijve, want die #ootd is -laat ons gewoon eerlijk zijn, het blijft tussen ons- ronduit belachelijk. Het kan heus niet waar zijn dat je alleen maar smoorverliefd bent op je vent en niet laat zien dat je hem soms een dreun op z’n smoel wil verkopen. Kan en passant iemand me ook uitleggen hoe je als werkende moeder met kroost een pinterestvriendelijk huis kan hebben, modelkinderen en een Gisele Bündchenlijf? En het lijkt me bovendien weinig realistisch om de hashtag wanderlust te gebruiken als je een all-in hebt geboekt naar Ibiza. 

“Zo gaat het in het echt toch niet?”, bries ik meestal na het zien van dergelijk huichelachtig beeldmateriaal. Ik onderdruk de neiging om foto’s te trekken van het wekelijkse pak friet, de eeuwige berg strijk, de broek die ‘opeens’ niet goed meer past, de zoveelste zucht van de crisismanager op mijn klaagzang, onze stinkbek en warkop ’s morgens en onze uitgeteldheid ’s avonds, gehuld in joggingpak en al. Deze lijst is niet exhaustief. Meer voorbeelden? Contacteer me gerust via een privébericht. Ik moet hier natuurlijk ook niet a-l-l-e-s prijsgeven.

[Voor de duidelijkheid en voor mijn geestelijke gezondheid: ik ben voor onbepaalde duur niet meer terug te vinden op Instagram.]

Want, weet je, er zijn nu eenmaal van die dagen dat je melancholisch bent, dat je sip bent maar niet weet waarom, dat je prikkelbaar bent en er rotslecht uitziet (puisten op mijn dertigste – komáán), dat je platzak bent en lusteloos, rusteloos, moedeloos. Maar hé, wat maakt het uit? Het echte geluk zit ‘m namelijk in de kleine dingen en in de verbondenheid met anderen. Ik citeer graag De Wachter die op zijn beurt Leonard Cohen citeert: “There’s a crack in everything, that’s how the light gets in.”

pnwkuvzq6xwx

Laat ons die barsten wat meer koesteren en rustig zoeken naar manieren om gewoon tevreden te zijn met het, tja, gewone.

En anders? Allemaal in therapie bij Dirk De Wachter!

7 thoughts on “Instagramintolerantie”

  1. Lady Bulinski #lovesyourpost! Nog een fulminatiebron: lunchboxes om op school te laten leveren voor de kroost van drukke tweeverdieners die zogezegd geen tijd hebben om bokes te smeren! Geen tijd om bokes te smeren! Maar wel 3,5€ voor een lunchbox willen betalen, om daar dan waarschijnlijk een instagramfoto van te nemen en te posten met gezeur dat het hebben van (hun pinterest)kinderen zo vermoeiend is en ze nergens meer tijd voor hebben! Duuuuh, als je wat minder op je smartphone zou kijken, zou je wel tijd hebben!
    (Ik zit op de trein momenteel en mijn boek is uit, dus ik mag 😉) (De bokes van het kind zijn gesmeerd) ( En er zitten komkommertjes bij!)

    Liked by 3 people

  2. Ik wil alvast een spontane sollicitatie doen bij jouw hilarische ministerie voor roos, die met haar theatrale persoonlijkheid het schattige komhierdatikutroost-geween overslaat en steeds meteen overgaat naar het alsditnogevendoorgaatwordikcompleetgek-gekrijs… Ik denk dat jullie samen hoge toppen kunnen scheren op vlak van hysterie hihiii.
    Good job! Ik lag weer dubbel.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s