Compleet gaga

Wat zit ik hier eigenlijk hysterisch te wezen op mijn ministerie van onbenullige zaken? Dat dacht ik gisteren bij het kijken naar Radio Gaga, meer bepaald de aflevering over jongeren in de gesloten instelling te Mol (uitgesteld en uitgeteld kijken, noem ik dat). Stuk voor stuk gebroken zieltjes, niet per se onschuldig, zeggen ze zelf. Van instelling naar instelling, van kleine misdaad naar grote misdaad, van jeugdrechter naar consulent naar opvoeder. En allen op zoek naar één gemene deler die hen al een beetje de goeie weg op zou kunnen helpen: onbevangen en onvoorwaardelijke liefde.

Ik moet meteen denken aan vorige week. Toen was ik namelijk wel nog eens hysterisch. Hysterisch geamuseerd, zeg maar. Omwille van een leerling. Die stuurde me op een banale donderdagavond een enigmatisch Smartschoolbericht.

Het komt er hard en droog in, maar komt er nat uit. Wat is het?

Jullie begrijpen dat ik me eventjes in opperste staat van opwinding (pun not intended) bevond. Welke 16-jarige onverlaat durft dit immers naar zijn leerkracht sturen? Totáál ongepast!

tenor

Ik repliceerde dan ook pedagogisch erg verantwoord dat een mail steevast met een aanspreking begint en eindigt met een afsluiter. Dat het raadseltje me het nodige denkwerk had verschaft en ik uiteindelijk vermoedde dat het om een theezakje ging. Om daarna de baldadige student in kwestie door te verwijzen naar onze coördinator natuurlijk.

Ik ben echt sorry, de raads was voor een vriend bedoeld. Ik bied mijn diepste excuses.”

Hysterie alom op het ministerie, en wel om twee redenen. Als leerkracht Nederlands stond het huilen me nader dan het lachen als je kijkt naar de bedenkelijke kwaliteit van de jongeman zijn zinsbouw en woordenschat. Tegelijkertijd kon ik niet anders dan de hele situatie volkomen en volmaakt dolkomisch vinden.

De dag nadien komt hij zich nog eens excuseren, zichtbaar gegeneerd. Als straf mocht hij zijn ‘raads’ nog eens aan mevrouw de directeur vertellen. Gelukkig heeft die het nodige gevoel voor humor.

Terug naar Gaga. Ik bedenk me hoe makkelijk ik het eigenlijk heb op mijn job. In mijn klas zitten voornamelijk modale Jantjes en Mo’tjes, zonder agressieproblemen en zonder levend statistisch bewijs te zijn van jeugdcriminaliteit. De ene heeft het natuurlijk al wat moeilijker dan de andere. Er is die ene leerling die de schoolfactuur nooit kan betalen, er is die ene leerling die thuis geen printer heeft. Er is die ene leerling die voor zichzelf moet zorgen. Er is die ene leerling die kampt met psychische problemen, die ene leerling die worstelt met fysische ongemakken. Oké, toegegeven, echt makkelijk is dat zeker niet en het zorgt voor de nodige uitdagingen en bijhorende emoties. Toch voelde ik me gisteren oncomfortabel bij het zien van al dat opgesloten jeugdig leed.

Als zo’n raadselachtig mailtje het grootste kattenkwaad is dat mijn leerlingen op school uithalen heb ik niet veel reden tot klagen. Als ik denk aan die kwetsbare jongeren in Mol (en eender welke instelling) bloedt mijn hart nog steeds een beetje na. Petje af voor alle begeleiders en opvoeders. Al ben ik ook benieuwd naar wat voor stoute mailtjes zij zoal ontvangen…

O ja, voor de geïnteresseerden, het antwoord op het diepzinnig raadseltje? Kauwgum. Mij moet je niet veel meer wijsmaken, ha!

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s