#metoo

In de nasleep van de hele Harvey Zweinsteingekte heb ik na lang wikken en wegen besloten om ook een verhaal te delen. Omdat ondertussen helaas het risico al bestaat dat je #metoo betekenisloos wordt geacht (wat erg jammer is voor alle vrouwen die zo niet gehoord worden), kies ik ervoor om van mijn verhaal een genuanceerd beeld te schetsen. Ik ben duidelijk niet in mijn gewone doen.

Gelukkig heb ik in mijn werkomgeving nooit iets van seksuele intimidatie meegemaakt. Op mijn werkvloer kreeg ik tot nu toe enkel maar te horen dat ik een agressief-brutale persoonlijkheid ben, dat ik geen koekjes uitdeel aan de hele leraarskamer en dat ik te luid en te snel praat (wat trouwens duidelijk een ander verhaal is). Valt best nog mee, toch? Mogelijk heb ik me zelf ooit eens bezondigd aan een heel subtiele en onschuldige vorm van seksuele intimidatie door ongevraagd een pasfoto van mezelf in het vakje van een mannelijke collega te plakken. Wij hebben een meldpunt op school voor grensoverschrijdend gedrag, ik hoop van harte dat hij daar zijn hart heeft kunnen luchten.

Terug naar de zaak. Ik, zelfs als betamelijk minister, ben in mijn leven meermaals nagefloten en nageroepen. Vaak was dat storend. Maar, ik heb denk ik veel geluk gehad, meestal was het gewoon best een beetje grappig.

Met moeder flaneren in de stad, begeleid door vrolijk werkmansgefluit. Met luide stem zegt moeder dat het voor haar bedoeld is, waarop de mannen van ’t stad smakelijk lachen. En samen met hen moeder en dochter. [Morele bedenking: mogen zij niet fluiten?] [Curieuze bedenking: mogelijk hadden ze het echt op mijn moeder gemunt.]

“Mooi meisje, mooi meisje, mag ik uw nummer?”, uit de mond van een kerel die me voorbij zijn etalage ziet wandelen en snel zijn hoofd de deur uitsteekt. Ik kan nog net in het voorbijgaan uitbrengen dat ik geen gsm heb, waarop die grapjas half op de knieën gaat en me belooft dat hij me alles zal kopen (of was het stelen?) wat ik maar wil. Beloftes maken schuld, weet ik, en met schulden koop je geen vrienden. Gezwind ga ik verder en hij? Hij laat mij gewoon gerust. Zoals het hoort. [Morele bedenking: had hij me in de eerste plaats niet mogen naroepen?] [Materialistische bedenking: had ik echt een gsm kunnen aftroggelen?]

In het donker alleen naar huis. Enkele jongens passeren. Ongewild krijg ik een benauwd gevoel. Fuck, eentje steekt de straat over. Mijn hart bonst, ik betrap me op mijn eigen vooroordelen. “Wolla, ik denk da’k verliefd ben!” In het zwakke schijnsel van de straatverlichting zie ik dat het een wel erg jonge casanova betreft die overhaaste conclusies trekt. Ik grinnik dat hij ocharme veel te jong is voor een 29-jarige vrouw van mijn kaliber. Gevat antwoordt hij dat op echte liefde geen leeftijd staat, en weg is hij. [Morele bedenking: had hij me niet mogen aanspreken in het donker?] [Emotionele bedenking: hopelijk heeft hij intussen die echte liefde gevonden en vertelt die hem dat hij moet oppassen met volwassen meisjes aan te spreken in het donker.]

Ik sprak er vorige week nog over met mijn crisismanager. Wanneer is iemand aanspreken ongewenst? Ik wil nog een beetje naïef zijn en hopen dat er meestal geen kwaad in de zin is bij een onschuldig en tegelijkertijd, ik weet het, in se onnodig fluitje, of goedbedoeld lachje of woordje.

Dat is uiteraard buiten ‘femme de la rue’-capriolen gerekend, beledigingen naar het hoofd slingeren en ongewenste aanrakingen zijn steevast en onder alle omstandigheden fouter dan fout. Want helaas ja, ik ook een dikke #metoo.

Ik als lelijk pubereendje, voorzien van blokjes en acne. Op de plaatselijke chirofuif probeer ik braaf in een kringetje uit te pluizen hoe ik mijn harkerig lichaam ritmisch kan doen bewegen zonder mezelf compleet voor schut te zetten. Een jongen plakt een kauwgom in mijn haar omdat ik niet met hem wil dansen.

Mag niet, kan niet.

Ik als ietsje minder lelijk eendje op een andere dorpsfuif. De acne wat verminderd, het seutige er een klein beetje af en de stijve hark wat meer versoepeld want ik kan al iets zwoeler dansen op Nelly’s It’s getting hot in here bijvoorbeeld. (O gruwel.) Vroegtijdig verlaat ik de keet, want een schlemiel grijpt mij tussen de benen en naar de borsten telkens ik me verplaats.

Mag niet, kan niet.

Ik als twintiger, in mijn oude stamkroeg. In de wc’s een wankele oude dronkelap die me probeert te kussen. Ik duw hem weg, ik panikeer want ben alleen. Terwijl ik hem wegduw, kan hij nog net in mijn borsten knijpen.

Mag niet, kan niet.

Ik als frigide kutwijf wanneer ik beleefd doch kordaat een gesprek afwimpel waar ik geen zin in heb. Ik als ‘sale pute’ wanneer ik ’s ochtends naar mijn werk wandel. Ik als makkelijke prooi wanneer ik niet kan zien wie in mijn billen knijpt als het druk is aan deze of gene toog. Ik als fetisj voor de vieze pervert die ‘moedermelk’ bij zijn koffie vraagt en terwijl naar mijn boezem kijkt (waar je veel van kan zeggen, behalve dan dat die melk zou produceren).

Mag niet, kan niet. Alles ongevraagd, alles ongewild.

Trouwens, mijn crisismanager kan er jammer genoeg ook van meespreken. Vrouwen die hem in zijn kruis grijpen of in zijn kont knijpen bestaan helaas ook. Nu, die zielige schijnvertoningen van verlepte vrouwelijkheid moeten voor hun eigen veiligheid niet in mijn buurt komen en vooral met hun vuile fikken van mijn man afblijven. Neemt niet weg dat het wel gebeurd is. Ach, ergens kan ik het hen ook niet kwalijk nemen natuurlijk, want als ik het lef had gehad, had ik hem waarschijnlijk ook half aangerand de eerste keer dat ik hem zag. Godzijdank ben ik een beleefd en preuts opgevoed meisje en heb ik geduldig gewacht – niet op dat aanranden, maar op een hoffelijke kennismaking – tot hij me mee uitvroeg. Zo geschiedde, zo’n drie maanden later (maar dat is weeral een ander verhaal).

We onthouden vooral

  • alle Harvey Zweinsteins en consoorten moeten hun poten thuishouden, voor eens en voor altijd
  • niemand, nee, echt niemand, mag ongevraagd en ongewild aan je lijf of geest zitten
  • #metoo dient om aanrandingen en ongewenste intimiteiten aan te klagen en te tonen hoe wijdverspreid het probleem is en zo hopelijk rede en inzicht te kweken bij vrouwonvriendelijke en handtastelijke venten
  • en dus niet om alle mannen te culpabiliseren die ooit floten of lachten of keken
  • (en mijn vrienden en vriendinnen mogen echt nog wel mopjes maken over vrouwen)
  • welkom in de 21ste eeuw, hallooooooooooo
  • dat is die eeuw waarin vrouwen al keilang, sinds een groot stuk van de eeuw ervoor, over dezelfde kansen, rechten en plichten beschikken als mannen en waarin we denk ik zelf wel mogen kiezen wat we dragen zonder als hoer versleten te worden en dat wij ook mogen kiezen waar we gaan en staan en wie we zijn en wat we doen, hell yeah

tumblr_inline_mny3g8ebXL1qz4rgp

We onthouden ook

  • dat ik nog een verhaal moet vertellen over die keer dat ik op school minder luid en minder snel mocht babbelen
  • dat ik nog een verhaal moet vertellen over de kennismaking met mijn crisismanager waarbij ik me in het begin totaal sociaal onaangepast gedroeg
  • dat ik een puisterige puber was met blokjes en zielig probeerde om sexy te dansen op Nelly – en voila, hier is dan eindelijk het moment dat ik toch nog even hysterisch word en halvelings instort

 

1 thought on “#metoo”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s