Nostalgie

Nostalgie. Het overvalt me, vaker dan verwacht. Melancholie. Van 't zelfde. Het zijn dan ook zulke mooie woorden (proef ze maar eens, laat ze maar eens rondrollen in je mond), die een zo mogelijk nog mooiere betekenis omhullen. Er ligt een wereld in ze, een net niet helemaal vergeten wereld. En onschuld, puurheid, kinderlijk geluk;… Continue reading Nostalgie

Kerstwensen

Het is weer die tijd van het jaar. Gezelligheid wordt een verplichting, die we willoos ondergaan, maar waar we stiekem toch keihard van genieten. Allez, ik dan toch. Kitscherige kerstornamenten, een vleugje volledig aanvaardbare Wham! en Maria Carey, allemaal lichtjes. Onze consumptiemaatschappij draait doller dan anders; de Visa-afrekening torenhoog, godzijdank recht evenredig met de stapel… Continue reading Kerstwensen

Bleitplaylist

Vorige week genoeg over boeken gesproken, me dunkt. Ik werd zelfs gebombardeerd tot leesplezierambassadeur, een titel die ik met de nodige trots draag. Een titel ook die iedereen vandaag reeds vergeten is. Het was me het weekje wel voor het Ministerie. Wat kan mij, minister van agitatie, het best tot rust brengen in dagen van… Continue reading Bleitplaylist

De meetbaarheid van alles

We denken van alles dat het meetbaar is, of maakbaar. Ja, zelfs ons geluk is meetbaar en maakbaar. Er bestaan wiskundige formules om uit te rekenen hoe we het best gelukkig kunnen zijn. Er bestaat zoiets surreëels als een geluksindex. Er bestaan zelfhulpboeken om te timmeren aan de weg naar het geluk. Het lijkt wel… Continue reading De meetbaarheid van alles

Het mini-ministertje van onredelijkheid en dramakwilniteit

‘s morgens Ik wil ni kleertjes aandoen! Ik wil ni tanden poetsen! Ik wil ni eten! Ik wil ni naar school! Ik wil ni met andere kindjes spelen! ‘s namiddags Ik wil ni op de fiets/in de buggy/stappen/fietsen! Ik wil mijn sjaal ni aandoen (hoest hoest)! Ik wil ni naar huis! Ik wil ni met… Continue reading Het mini-ministertje van onredelijkheid en dramakwilniteit

Het tienerdagboek

Een tijd geleden moesten wij (broer, zus en ik, maar vooral die laatste twee) in het ouderlijk huis onze oude spullen bekijken en ofwel mee naar eigen huis nemen ofwel veroordelen tot het grof huisvuil. Mijn ouders kunnen onverbiddelijk zijn, ook al hebben ze een grote zolder. Snuffelend in kartonnen dozen vol prullaria kwam ik… Continue reading Het tienerdagboek

’t Is maar om te lachen!

O hemeltjelief. Dat dacht ik, en dat riep ik ook uit, afgelopen zaterdag in een hippe brunch-/lunchbar, waar we wilden brunchen maar eigenlijk moesten lunchen gezien het tijdstip ons daartoe dwong. Ik riep dat dus niet omwille van het morele dilemma dat je om 13 u eigenlijk niet meer kan ontbijten noch brunchen.  Anders trek… Continue reading ’t Is maar om te lachen!

#metoo

In de nasleep van de hele Harvey Zweinsteingekte heb ik na lang wikken en wegen besloten om ook een verhaal te delen. Omdat ondertussen helaas het risico al bestaat dat je #metoo betekenisloos wordt geacht (wat erg jammer is voor alle vrouwen die zo niet gehoord worden), kies ik ervoor om van mijn verhaal een… Continue reading #metoo

Huishoudelijke elegie  

(lief, maar verdacht) "Mag ik vragen of je iets wil doen voor mij, gewoon, uit liefde." (op zijn hoede) "Euhm...ja?" (smekend) "Wil jij alsjeblieft, maar dan ook echt alsjeblieft, de gordijnen langs de andere kant (i.e. de juiste kant) opendoen?" In mijn hoofd klinkt dat dus doodnormaal. In mijn hoofd is het dan ook doodnormaal… Continue reading Huishoudelijke elegie