feeling met veel Feelings

Hysterie alom toen ik vorige week te horen kreeg dat ik in de papieren versie van Feeling stond!

En sinds vrijdagavond staat mijn boek ook in de online Feeling! Klein beetje hysterisch omdat ministerie als minesterie werd gespeld, maar uiteraard driedubbel zo hysterisch omdat ik tussen kanonnen als Lize Spit en Jeroen Olyslaegers sta.

Toen diezelfde avond een grote naam in het BV-landschap, die jarenlang de boekentoptien domineerde met een niet nader genoemd kookboek, reclame maakte voor mijn boek via Instagram, was het hek helemaal van de dam. Ik kreeg er zowaar dertig nieuwe volgers bij en begon me natuurlijk meteen suf te piekeren of ik nu een hoog risico liep om per ongeluk een influencer te worden en of dat wel veilig was allemaal zo, privacy-gewijs, met die nieuwe mensen erbij. En van de weeromstuit speelde mijn imposter syndrome acuut op. Want wat sta ik daar eigenlijk naast een Lize Spit te doen, die zomaar even een klepper van een roman schreef? Ik kan dat niet hoor, een roman schrijven. Mijn boek is slechts een samenraapsel van hysterische bespiegelingen van een semiradeloze dertiger, alfabetisch geordend wegens gebrek aan een mooie, doorlopende en ingenieuze verhaallijn.

Nu, ik ben duidelijk geen instagramoloog en blijkt na nauwgezette research dat dertig extra volgers erg weinig is in het wereldje en dat ik dus niet in de gevarenzone beland met dit bescheiden groeiend aantal. Oef, dat is al een zorg minder. En wat dat oplichterssyndroom betreft komt het ook wel goed. Ik heb tenslotte nooit gepretendeerd een of ander aanstormend literair talent te zijn, integendeel. Feit is en blijft dat ik toch maar mooi een boek heb geschreven, een boek dat ik bijna kan vasthouden, kan opsnuiven, kan liefkozen, kan voorlezen en kan inkaderen (256 pagina’s, stuk voor stuk) en desgewenst naar het hoofd van de crisismanager kan keilen als die me weer eens Pavel Nekved of Kwabinho noemt. Maar hij is wel heel trots dat ik in de Feeling sta, echt wel.

Ja, je leest het goed, daar zit duidelijk nog een nieuw verhaal klaar, waarin ik glashelder maar hysterisch zal uitleggen hoe de crisismanager mij pest met een welbepaalde anomalie in de verder gestroomlijnde anatomie van mijn aangezicht. Maar dat zijn dan weer feelings voor een nieuwe blog. Genoeg gefeeld voor nu!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s