Catharsis

De minister deed nog eens aan Cultuur vandaag. Dat was erg lang geleden. Zo lang geleden zelfs, dat ik me niet meer goed kon herinneren wanneer ik voor het laatst naar het theater ging. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen.

Zaal van dienst: de prachtige Roma in Borgerhout. Gezelschap van dienst: drie gelijkgestemde meisjes. Stuk van dienst: iets over het noodgedwongen vinden van een rustpunt in de drukte van het leven, gebracht door een gerenommeerd, bont gezelschap.

Op een haast kinderlijk-naïeve wijze verkondigden de protagonisten, door middel van diepzinnig en lichtvoetig dialoog afgewisseld met muzikale intermezzi, hun boodschap aan de man en vrouw in de zaal.

Grof geschetst ging de plot als volgt: een kleurrijk gezelschap strandt op een onbewoond eiland en krijgt daar via een deus ex machina twaalf geboden voorgeschoteld waar huidige life coaches nog wat van kunnen leren. De Bijbelse echo weerklinkt het ganse stuk subliminaal door en de Robinson Crusoë-aandoende thematiek, Defoe schatplichtig, is werkelijk spot on.

Gericht op herkenbaarheid en alledaagsheid, bleef een catharsis dan ook niet lang uit. Want ja, zijn we niet allen schuldig aan het meehollen in de ratrace van het leven? Moeten we met z’n allen niet wat meer leren chillen op onze billen? En mogen die billen niet wat vaker bloot, terwijl we melk drinken uit een kokosnoot? En dat alles met als rode draad: een met momenten compleet wireless bestaan.

In het kort, mag het alsjeblieft allemaal eens wat trager, langzamer, minzamer?

Een spontane en instinctieve speelstijl was de acteurs duidelijk niet vreemd. Ook de interactie met het publiek, dat op bepaalde momenten moeilijk nog kon stilzitten, was wat mij betreft een grote plus aan dit vernieuwend stuk. Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat het op een bepaald moment echt over mij ging: zet die WiFi af en ga eens naar buiten, minister, kijk nog eens naar de wolken en laat je verwonderen als was je een klein ministertje dat geen besef heeft van het bijwijlen boosaardig, en in zijn banaliteit vaak wreedaardige volwassendom. Mensen gingen zelfs op de grond liggen op dat moment, starend naar het majestueuze plafond van de Roma, zoekend naar zingeving.

Zoals in dat gedicht van Martinus Nijhoff, want ook hier kent de dramaturg duidelijk zijn pappenheimers.

De wolken

Ik droeg nog kleine kleeren, en ik lag
Lang-uit met moeder in de warme hei,
De wolken schoven boven ons voorbij
En moeder vroeg wat 'k in de wolken zag.

En ik riep: Scandinavië, en: eenden,
Daar gaat een dame, schapen met een herder -
De wond'ren werden woord en dreven verder,
Maar 'k zag dat moeder met een glimlach weende.

Toen kwam de tijd dat 'k niet naar boven keek,
Ofschoon de hemel vol van wolken hing,
Ik greep niet naar de vlucht van 't vreemde ding
Dat met zijn schaduw langs mijn leven streek.

- Nu ligt mijn jongen naast mij in de heide
En wijst me wat hij in de wolken ziet,
Nu schrei ik zelf, en zie in het verschiet
De verre wolken waarom moeder schreide -

De vertelstijl? Opvallend lineair. De acteurs stevenden rechtlijnig op de climax af. Het decor? Geen technologische hoogstandjes qua projecties en dies meer, maar een basaal functionele en decoratieve ruimte waarin de acteurs zich vrijelijk rondbewogen, af en toe de vierde wand doorbrekend. Veel taalhumor ook, soms eens neigend naar slapstick, dan weer met een volkse knipoog naar de klucht of soms zelfs een potsierlijke parodie op de Griekse tragikomedie. Getuige de cruciale zinsnede van de protagonist: “Het betrof slechts scherts”. De ietwat belezen toeschouwer herkent de intertekstuele referenties, maar die zijn allesbehalve noodzakelijk voor het algemeen begrip.

Wanneer het doek viel, volgde een daverend applaus en een staande ovatie. Een bisnummertje volgde.

Maar toen bleek het al 12.30u te zijn, en we weten allemaal dat de aandachtsspanne van kinderen niet langer dan een uurtje aankan. Kapitein Winokio zwaaide nog een laatste keer iedereen uit en mijn zus, ikzelf en onze twee dochtertjes keerden tevreden en gelouterd huiswaarts.

Echt, hysterisch blij dat de theaterzalen weer zonder restricties open zijn!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s