Mijn banale bestaan

Vrouwen die huilen

Vrouwen die niet huilen vertrouw ik niet. Bestaan die eigenlijk wel? Ik hoop stiekem van niet, maar vandaag heb ik voldoende realiteitszin om te beseffen dat zulke vrouwen ook hun bestaansrecht hebben. Zelf kan ik best wel aardig ’n potje schreien. Goed ontwikkelde traanklieren, al zeg ik het zelf. Mag ik mijn aangeboren weentalent op […]

Meer

Nostalgie

Nostalgie. Het overvalt me, vaker dan verwacht. Melancholie. Van ’t zelfde. Het zijn dan ook zulke mooie woorden (proef ze maar eens, laat ze maar eens rondrollen in je mond), die een zo mogelijk nog mooiere betekenis omhullen. Er ligt een wereld in ze, een net niet helemaal vergeten wereld. En onschuld, puurheid, kinderlijk geluk; […]

Meer

Op retraite

Een tijdje geleden vroeg een collega-vriendin of ik niet mee wou gaan skiën in Zwitserland. Zij en haar vrienden hadden een chalet gehuurd voor 14 personen, maar er konden er nog wel twee bij. De crisismanager en ik hadden net een crisis te bedwingen, een eenzaam oudjaar lonkte, dus een weekje weg van alles leek […]

Meer

Kerstwensen

Het is weer die tijd van het jaar. Gezelligheid wordt een verplichting, die we willoos ondergaan, maar waar we stiekem toch keihard van genieten. Allez, ik dan toch. Kitscherige kerstornamenten, een vleugje volledig aanvaardbare Wham! en Maria Carey, allemaal lichtjes. Onze consumptiemaatschappij draait doller dan anders; de Visa-afrekening torenhoog, godzijdank recht evenredig met de stapel […]

Meer

Bleitplaylist

Vorige week genoeg over boeken gesproken, me dunkt. Ik werd zelfs gebombardeerd tot leesplezierambassadeur, een titel die ik met de nodige trots draag. Een titel ook die iedereen vandaag reeds vergeten is. Het was me het weekje wel voor het Ministerie. Wat kan mij, minister van agitatie, het best tot rust brengen in dagen van […]

Meer

Het tienerdagboek

Een tijd geleden moesten wij (broer, zus en ik, maar vooral die laatste twee) in het ouderlijk huis onze oude spullen bekijken en ofwel mee naar eigen huis nemen ofwel veroordelen tot het grof huisvuil. Mijn ouders kunnen onverbiddelijk zijn, ook al hebben ze een grote zolder. Snuffelend in kartonnen dozen vol prullaria kwam ik […]

Meer

#metoo

In de nasleep van de hele Harvey Zweinsteingekte heb ik na lang wikken en wegen besloten om ook een verhaal te delen. Omdat ondertussen helaas het risico al bestaat dat je #metoo betekenisloos wordt geacht (wat erg jammer is voor alle vrouwen die zo niet gehoord worden), kies ik ervoor om van mijn verhaal een […]

Meer