De wereld draait door. Zo gaat dat nu eenmaal. Wij hollen allen synchroon achter de waan van de dag, zonder te weten waar of wanneer die waan stopt.
Maar wij zijn gelukkig. Meestal toch. Wij hebben een huis, een job, een lief of kind of allebei. Geld om op luxueuze vakantie te gaan naar exotische arme landen. Geld om kleren te kopen die arme kinderhandjes hebben gemaakt. Geld om dure koffie te slurpen van de koffieboer die er amper zijn eigen boontjes mee kan doppen. Wij zijn gelukkig. Meestal toch.
Als we tijd hebben in onze agenda, vinden we het natuurlijk wel eens fijn om te klagen over de hectiek van ons bestaan. Over de morele dilemma’s waar we heel soms ’s avonds niet van kunnen slapen. Over de moeilijkheden van de futiele inspanningen om milieubewuster te leven. Over de stress, de ontevredenheid, het weer.
Gisterennacht lag er een ziek dochtertje in ons bed. Dat kreunde en huilde van de buikpijn. Auwie auwie auwie, schokte ze heen en weer. En met fluisterstemmetje zei ze: “Gelukkig zijn jullie nu bij mij.” Mijn ogen schoten vol. Zorgen voor een ziek dochtertje in het midden van de nacht, dat doe je gewoon als vanzelf, met strelende handen, met knuffels en kusjes, met gesus en gefluister.
Zoals je tegen een ziek dochtertje zegt:
mijn minituurmensje, mijn zelfgemaakt
verdrietje, en het helpt niet;
zoals je een hand op haar hete voorhoofdje
legt, zo dun als sneeuw gaat liggen,
en het helpt niet:
zo helpt poëzie
Ja, aan dat gedicht moest ik denken. Maar ik moest ook denken aan hoe geen poëzie ons nu nog kan troosten. Want terwijl ik mijn ziek dochtertje troostte, huilde ik om alle kindjes die nu ontheemd zijn, ouders verloren, broertjes of zusjes kwijt. Die zorgende handen nodig hebben, maar geen toegang krijgen tot medicatie of voedsel. Die in een platgebombardeerd strookje land geen gesus meer horen.
De ochtend nadien open ik vermoeid mijn krantenapp. Dagelijkse scrolsessie van onheil allerhande, ja. Ik lees artikels over mensen op de vlucht, die de grens niet over mogen. Ik lees een (intussen alweer verwijderde) tweet van de Israëlische premier die het heeft over “children of darkness” versus “children of light”, en over “law of the jungle” versus “humanity”.
Dat. Dat is waanzin. Dat is de zin van het leven ontnemen met een enkele, stomme kuttweet. En wij zijn bezig met de waan van de dag, zoals eerder gezegd. We kunnen daar ook niets aan doen, zo gaat dat nu eenmaal.
Tot dat.
Van het beschuldigen en veroordelen, van het bombarderen en verdrijven, van het ontvoeren van onschuldige kinderen zou iedereen wakker moeten schrikken. Waar blijven onze leiders nu?
En begrijpt iedereen nog wel wat onschuld is? Onschuld schiet je geen kogel door het hoofd als het twee jaar oud is. Onschuld bombardeer je niet plat. Onschuld noem je niet duister.
Begrijpt de wereld nog wel wat verantwoordelijkheid betekent? Alle onschuldige burgers, alle meer dan onschuldige kinderen die daar sterven zijn niet verantwoordelijk voor dit conflict. Maar neen, wij hebben zelfs een of andere Vlaamse burgemeester die uitdrukkelijk een kant kiest en alle miserie van voorgaande decennia met een enkele uitspraak tenietdoet. Voor die kindjes is er geen kant.
De verantwoordelijkheid van een ouder? Je kind gelukkig maken en een mooie, veilige toekomst bieden. Die toekomst ligt nu eenmaal soms ver over de grenzen heen. Net zoals de liefde voor een kind grenzeloos hoort te zijn. Maar zelfs dát wordt ouders daar nu afgenomen. Binnen de lijnen van een door anderen afgetekende strook land zullen zij en zijn zij, samen met hun kinderen, aan het sterven.
Waanzin. Grenzeloze waanzin. Laat het stoppen. Nu.
Ministerie van Hysterie 