Patatas bravas

Een tijd gelezen zat ik nog in de Zwitserse bergen, nu noopte een acuut gebrek aan vitamine D tot de drastische beslissing om een week te overwinteren in Lanzarote. Neen, niet met de bejaardenbond, maar met de crisismanager. Er gezellig even tussenuit. Bekomen van de kou, van de laatste crisis, van de dagelijkse sleur. Decadent… Lees verder Patatas bravas

BFF

Lees ik dat goed? Staat daar nu echt beffen op die pennenzak? Jeetje, de jeugd van tegenwoordig! Mijn jonge lerarenogen waren nog niet veel gewend. De eerste keer dat ik de afkorting BFF las, was ik duidelijk niet mee. Ik had al met lede ogen moeten toezien hoe 'ff' een gangbare afkorting werd voor 'even'.… Lees verder BFF

Vrouwen die huilen

Vrouwen die niet huilen vertrouw ik niet. Bestaan die eigenlijk wel? Ik hoop stiekem van niet, maar vandaag heb ik voldoende realiteitszin om te beseffen dat zulke vrouwen ook hun bestaansrecht hebben. Zelf kan ik best wel aardig 'n potje schreien. Goed ontwikkelde traanklieren, al zeg ik het zelf. Mag ik mijn aangeboren weentalent op… Lees verder Vrouwen die huilen

Bleitplaylist

Vorige week genoeg over boeken gesproken, me dunkt. Ik werd zelfs gebombardeerd tot leesplezierambassadeur, een titel die ik met de nodige trots draag. Een titel ook die iedereen vandaag reeds vergeten is. Het was me het weekje wel voor het Ministerie. Wat kan mij, minister van agitatie, het best tot rust brengen in dagen van… Lees verder Bleitplaylist

Het tienerdagboek

Een tijd geleden moesten wij (broer, zus en ik, maar vooral die laatste twee) in het ouderlijk huis onze oude spullen bekijken en ofwel mee naar eigen huis nemen ofwel veroordelen tot het grof huisvuil. Mijn ouders kunnen onverbiddelijk zijn, ook al hebben ze een grote zolder. Snuffelend in kartonnen dozen vol prullaria kwam ik… Lees verder Het tienerdagboek

’t Is maar om te lachen!

O hemeltjelief. Dat dacht ik, en dat riep ik ook uit, afgelopen zaterdag in een hippe brunch-/lunchbar, waar we wilden brunchen maar eigenlijk moesten lunchen gezien het tijdstip ons daartoe dwong. Ik riep dat dus niet omwille van het morele dilemma dat je om 13 u eigenlijk niet meer kan ontbijten noch brunchen.  Anders trek… Lees verder ’t Is maar om te lachen!

#metoo

In de nasleep van de hele Harvey Zweinsteingekte heb ik na lang wikken en wegen besloten om ook een verhaal te delen. Omdat ondertussen helaas het risico al bestaat dat je #metoo betekenisloos wordt geacht (wat erg jammer is voor alle vrouwen die zo niet gehoord worden), kies ik ervoor om van mijn verhaal een… Lees verder #metoo

Huishoudelijke elegie  

(lief, maar verdacht) "Mag ik vragen of je iets wil doen voor mij, gewoon, uit liefde." (op zijn hoede) "Euhm...ja?" (smekend) "Wil jij alsjeblieft, maar dan ook echt alsjeblieft, de gordijnen langs de andere kant (i.e. de juiste kant) opendoen?" In mijn hoofd klinkt dat dus doodnormaal. In mijn hoofd is het dan ook doodnormaal… Lees verder Huishoudelijke elegie  

Een klein beetje opgebrand

Zo ook hier op het ministerie. Kende Herman de Coninck mij misschien op een of andere rare anachronistische manier? Wat een ziener, wat een zegger. (Hopen dat het niet over Kristien Hemmerechts ging, want daar ben ik minder fan van.) In elk geval, ik wil ook graag voor alles 9, ik heb ook een zwart… Lees verder Een klein beetje opgebrand