We teach life, sir

Vandaag was mijn lichaam een bloederig tv-beeld

Vandaag was mijn lichaam een bloederig tv-beeld 
dat moest passen in een soundbite en een woordenlimiet.

Vandaag was mijn lichaam een bloederig tv-beeld 
dat moest passen in een soundbite en een woordenlimiet 
en toch ook wel genoeg statistieken om reacties te weerleggen.

En ik verruilde mijn moedertaal voor het Engels
en ik kende mijn VN-resoluties.

En nog, en nog vroeg hij, Ms. Ziadah, denk je niet 
dat alles opgelost zou zijn als jullie stoppen
met haat te zaaien in het hart van jullie kinderen?

Pauze.

Ik zoek de kracht van geduld, maar stilte is niet wat op
het puntje van mijn tong ligt terwijl 
oorverdovende bommen Gaza van de kaart vegen.

Geduld ontglipt me.

Pauze. Lach.

Wij leren over leven, meneer.
Rafeef, lach eens.

Pauze.

Wij leren over leven, meneer.
Wij, Palestijnen, leren overleven zelfs nadat het laatste streepje blauwe lucht bezet wordt.
Wij leren overleven, lang nadat ze nederzettingen en muren bouwden op onze grond, tot er geen blauwe lucht meer over is.
Wij leren leven, meneer.

Maar vandaag was mijn lichaam een bloederig tv-beeld
dat moest passen in een soundbite en een woordenlimiet.

Kom, geef ons een verhaal, een menselijk verhaal.
Want zie je, dit is niet politiek.
Wij willen mensen vertellen over jullie en jullie volk dus geef ons een verhaal, toe.
O ja, praat dan wel niet over “apartheid” en “bezetting”.
Dit is niet politiek. 
Help mij om als journalist jouw verhaal te vertellen,
dat zeker geen politiek verhaal is.

Vandaag was mijn lichaam een bloederig tv-beeld.

Misschien iets over een vrouw in Gaza die dringend medicijnen nodig heeft?
Hoe zit dat met jou?
Heb je genoeg gebroken botten om de zon te bedekken?
Geef me anders een lijstje van de doden, van hun namen, in 1200 woorden max.

Vandaag was mijn lichaam een bloederig tv-beeld
dat moest passen in soundbites en een woordenlimiet
en het moest zeker de mensen raken die meestal onaangeroerd blijven
door terroristenbloed.

Oh! Ze voelden medelijden.
Ze voelden medelijden voor het vee in Gaza.

Dus ik geef hen VN-resoluties en statistieken en 
we veroordelen en we betreuren en we verwerpen.

Dit zijn géén twee gelijke kanten:
bezetter en bezette.

Honderd doden, tweehonderd doden,
we sterven een duizend doden en tellen verder.

Tussen oorlogsmisdaad en slachtpartij
spreek ik mijzelf uit
en mijn lach moet verraden: “niet exotisch”, “geen terrorist”

Ik tel opnieuw
en opnieuw
honderd doden, duizend doden.

Is daar iemand?
Luistert ergens iemand?

Kon ik maar weeklagen bij hun lijken.
Kon ik maar blootsvoets rondrennen in elk vluchtelingenkamp
om daar alle kinderen vast te houden
hun oren te bedekken om hen te behoeden
de bommen voor de rest van hun leven verder te horen.
Fantoombommen, als een echo.

Vandaag was mijn lichaam een bloederig tv-beeld.

En ik zeg je, geen enkele VN-resolutie heeft dat kunnen verhelpen

Geen enkele soundbite, geen enkele soundbite die ik me kan bedenken,
hoe goed mijn Engels ook is, geen soundbite, geen soundbite, geen soundbite
geen soundbite brengt hen weer tot leven.

Geen enkele soundbite zal dit ooit herstellen.

Wij leren leven, meneer.
Wij leren over leven, meneer.
Wij leren overleven, meneer.

Wij, Palestijnen, worden elke dag wakker 
om de wereld te leren leven, meneer.

Vrij vertaald – L. Buelinckx