Rare dingen

Er gebeuren rare dingen. Met mij. Rondom mij.

Zo vond de crisismanager het niet leuk dat ik hem onlangs wakker maakte om het te hebben over mijn vermeende perimenopauze. Raar, toch? Welke man wil daar nu niet over praten met zijn 38-jarige vriendin op het moment dat hij net in slaap dommelt? Ik had net All fours van Miranda July gelezen en was bang om vervroegd in mijn menopauze terecht te komen. Een bezoekje aan dokter Google en de diagnose was snel gesteld: ik hoorde sowieso bij de 5% vrouwen die al voor hun 45ste last hebben van wat men perimenopauze noemt. Dan wil je die angst toch even delen met je vriend die de ballen afweet van hormonaal terrorisme?

In mijn hoofd ging ik de checklist af. En luidop ook, om de crisismanager te tonen dat het een onderbouwde diagnose was. Hij houdt namelijk van argumenten. En ook van onderbouwde gevoelens – wat dat ook moge zijn.
– Slechter slapen? Check.
– Energiedipjes? Check.
– Verdikken? Check. (Meer bepaald een onderkin en een zwemband rond het middel.)
– Pijnlijke borsten? Check.
– Moodswings? Check.
– Verergerde PMS. Check.
– Lager libido? Check. (“NOG LAGER?” Hier werd de crisismanager toch even alert.)
– Ongewenste haargroei? Check.
Want waar ik al mijn hele leven vecht tegen ongewenste haargroei, was er altijd 1 plek op mijn lichaam waar ik kaal bleef: mijn kin. Tot nu. Tot mijn afgrijzen merk ik nu soms een petieterig maar hardnekkig zwart haartje op, dat ik onlangs in de auto zelfs met de tang van onze leatherman heb moeten uittrekken bij gebrek aan pincet. Ik word dus een oudere vrouw met uitdrogende eierstokken die een noodpincet bij zich moet hebben voor het geval dat er in een tijdsspanne van om en bij de 37 minuten een pesterig stug haartje zich pesterig door de huid van mijn kin boort. De crisismanager was overigens getuige van het leathermandebacle en is vooralsnog niet weggelopen. Dat siert hem dan wel weer.

Alsof het nog niet erg genoeg is, word ik op de socials dan ook nog eens overmatig getarget door wondermiddeltjes om een slanker middel te krijgen of door supplementen om je hormonen weer in balans te brengen. Esthetische doosjes met gebakken en overprijsde lucht, die mij aanraden om van de koffie weg te blijven en in de plaats dan maar een pilletje te nemen. Die zijn niet guud snik, zeker? Laat mij gerust met jullie advertenties! Ik heb een dokter nodig die mij zegt dat ik nog genoeg oestrogeen heb voor een heel leger. De crisismanager ziet het allemaal met lede ogen aan. Hij stelt een knipje voor, offert als het ware een deel van zijn mannelijkheid op, zodat ik kan stoppen met mijn spiraal. Maar ik durf helemaal niet meer stoppen, want wie weet val ik zonder hormonaal hulpmiddel onherroepelijk in het menopauzale zwarte gat.

Niet veel later worden we gebombardeerd met actua (de radio! de kranten! de tv!) over de menopauze, waaronder het programma van Tine Embrechts. Ik krijg de crisismanager zover om met mij mee te kijken. Bloedserieus spreek ik hem streng toe: “Dit belangt jou ook aan. We gaan hier samen door, want een vrouw moet dit niet alleen ondergaan.” Dat had zowaar effect. Soms kan hij zijn toxische masculiniteit uitschakelen en is hij een metroseksueel mak lammetje. We leerden veel bij en kwamen, nu ja, ik althans, opnieuw tot de conclusie dat ik in de perimenopauze zit. Het begin van het einde.

We spoelen even door naar vanochtend, aan het ontbijt. Ik weet al niet meer goed wat het gespreksonderwerp precies was, maar de oudste cabinetard zei iets over dat vrouwen geen baard kunnen hebben. Ik antwoord daarop dat dat wel kan. De crisismanager kijkt mij fronsend aan en zegt dat vrouwen geen baard hebben. Ik zeg, al lichtjes gepikeerd, van wel. En dat je voor je het goed en wel beseft in het nietsontziende en onverbiddelijke daglicht in een vergrotende spiegel (wal-ge-lijk) kijkt en huilend een armtierig zwart haartje wegplukt. De cabinetards en de crisismanager kijken me nu eerder bezorgd (en meewarig) aan. Ik voeg nog toe dat meisjes ook een snor hebben. Dat we allemaal donshaartjes hebben en dat dat normaal is. De oudste cabinetard kijkt met haar grote ogen naar me op en stelt rustig vast dat ik ook neushaar heb. Welja, dat hebben we ook allemaal. In gedachten vraag ik me af of ik nu ook een neushaartrimmer nodig heb, want dan sla ik dat hele menopauzedingetje liever over en stap ik wel rechtstreeks, maar gladgeschoren of gewaxt, het graf in.