Ik wilde eigenlijk al langer iets zeggen over de terugkeer naar conservatieve ideeën die voel- en hoorbaar is in mijn lokaal. Over de religies en nationaliteiten heen. Een Andrew Tate (en al z’n adepten) bereikt moslims én katholieken én niet-gelovigen. Het was een witte, Vlaamse jongen die me x aantal jaar nog zei dat vrouwen toch gemaakt waren om thuis te blijven. Want ja, de invloed van Schild&Vrienden was óók merkbaar in de klas. De manosfeer lééft. Maar dat schrijven kwam er maar niet van, je kent dat wel, de besognes van alledag nemen al eens de overhand. Maar de enquëte van de VRT, met verontrustende cijfers, en dan vooral Boudrys passage in De Afspraak, bezorgden mij eerst een zenuwinzinking en noopten mij daarna alsnog tot een korte bespiegeling.
Ik praat met mijn leerlingen over die terugkeer naar een oeroud conservatisme (toegegeven, ik spel ze soms ook de les). Ik heb een lessenreeks gemaakt over inclusief taalgebruik – van woorden over gender & geaardheid tot het in onbruik geraakte/rakende allochtoon en het vermaledijde n-woord tot de overgang van mindervalide naar gehandicapte naar mensen met beperking. Om alles te kunnen bespreken, om te tonen hoe taal ook verandering in zich kan dragen en kan bepalen hoe we over mensen denken. Anno 2026 wordt er nog steeds lacherig gedaan over homoseksualiteit bijvoorbeeld.
“Mevrouw, ze zeggen dat u een zieke* feminist bent” was vorig schooljaar het antwoord dat ik kreeg op de vraag of ik een reputatie had. Welja. We zouden het allemaal moeten zijn, zeker als blijkt dat er jongens zijn die het normaal vinden dat je je vrouw mag slaan. Er rust een gigantische taak op ons als maatschappij. Ik als leerkracht sta mee aan de bron en heb, samen met al mijn collega’s, een belangrijke rol. We nemen die op. Maar het moet van overal komen, breed gedragen worden. Opvoeding, positieve rolmodellen, politici, social media…
En vooral: kijken naar de totaliteit van het probleem, want de groep jongeren die verouderde en kwalijke denkbeelden aanhangt is niet homogeen, maar heterogeen. Met de vinger wijzen naar een bepaalde bevolkingsgroep is alleen maar nefast. Nog meer verdeeldheid zal ons niet redden. Ook al heb ik het zelf als overtuigd atheïst soms moeilijk met het vrouwbeeld in élke religie, en word ik in mijn job soms geconfronteerd met een ietwat fundamentelere religiositeit (nogmaals, niet enkel vanuit één hoek) kan ik echt met gemak verder kijken dan m’n neus lang is, zelfs met twee vingers in die neus.
O ja, Zuhal, ik denk dat het afschaffen van de levensbeschouwelijke vakken alleen al om deze materie een kapitale fout is – op de talloze andere redenen ga ik nu niet in. Maar misschien daar eens op focussen in plaats van de kruistocht tegen de pedagogische en o wee, de facultatieve dagen.
Bon, het gaat hier van de hak op de tak want ik ben terwijl de was aan het plooien zoals het een echte tradwife betaamt. Helaas heb ik daarnaast wel een echte job natuurlijk. Maar dat Maarten Boudry zich in De Afspraak zo uitlaat en daarvoor ook nog applaus krijgt “want hij zegt het toch maar hè”, dat kan er bij mij werkelijk niet in. Nu ja, ik gíng eigenlijk nog iets schrijven en ben nu blijkbaar toch halfslachtig begonnen, maar Khalid Benhaddou deed het gelukkig beter en coherenter. Je leest het hier. Goed opiniestuk om in mijn klas te laten lezen. Want met begrijpend lezen gaat het ook niet al te best, en dat lijkt me toch redelijk belangrijk om tieners aan te leren, zodat ze zelf de zin van de onzin kunnen scheiden. Allez ja, ik zeg zomaar iets.
Ik nam ook nog een kleine enquête af bij mezelf met de vraag of Boudry een populistische kwal is en 100% van de respondenten onderschreef de stelling. Het gaat dus niet goed met de verdraagzaamheid van Vlaamse, ongelovige vrouwen tegen de 40 zou een mooie conclusie kunnen zijn.
*zieke wordt hier gebruikt als intensiverend woord, dus betekent zoveel als “heel, erg, super”.