Waanzin

De wereld draait door. Zo gaat dat nu eenmaal. Wij hollen allen synchroon achter de waan van de dag, zonder te weten waar of wanneer die waan stopt. Zoekend naar de eindmeet.

Maar wij zijn gelukkig. Meestal toch. Wij hebben een huis, een job, een lief of kind of allebei. Geld om op luxueuze vakantie te gaan naar exotische arme landen. Geld om kleren te kopen die arme kinderhandjes hebben gemaakt. Geld om dure koffie te slurpen van de koffieboer die er amper zijn eigen boontjes mee kan doppen. Wij zijn gelukkig. Meestal toch.

Als we tijd hebben in onze agenda, vinden we het natuurlijk wel eens fijn om te klagen over de hectiek van ons bestaan. Over de morele dilemma’s waar we heel soms ’s avonds niet van kunnen slapen. Over de moeilijkheden van de futiele inspanningen om milieubewuster te leven. Over de stress, de ontevredenheid, het weer. Getuige mijn eigen Ministerie.

(Aan allen die echte problemen hebben: een hart onder de riem. Een goede gezondheid blijft het hoogste goed. Begrijp me dus niet verkeerd. Er komt nog een punt.)

Godzijdank zijn er de Duivels. De tricolore waanzin van vrijheid, gelijkheid en broederschap. We vinden elkaar terug in verbindend voetballet. Elf spelers op een afgelijnd speelveld van ambitie en succes. Elf diverse spelers met vreemd klinkende namen en zo mogelijk nog vreemdere kapsels. Geen haan die daar naar kraait. Dat veld is nochtans ook onze wereld: tous ensemble. Helaas sijpelt het driekleurig voetbalchauvinisme nog niet echt door in de realiteit.

En ja, zelfs over het WK zagen we graag een stukje af (zonder het over Poetins beleid te hebben, that is). In een wederom niet nader genoemde kwaliteitskrant moeten we lezen hoe we als sporthater deze maand moeten “overleven”. Overleven. Ik lees het artikel met vertraging op mijn telefoon, tot ik word opgeschrikt door hartverscheurend kindergehuil op de radio. Hoe overleef je dat?

Dat. Dat is waanzin. Dat is de zin van het leven ontnemen op een enkele seconde. Dat is een zin zonder einde.

Het Ministerie van Hysterie was afgelopen weken uiteraard weer even aan het instorten op alle mogelijke manieren: stapels verbeterwerk, professionele perikelen, huishoudelijke beslommeringen, een allergische reactie van de processierups na het zien van Alex Turner, het kopen van een huis en je vergissen van postcode, Kristien Hemmerechts die denkt de d/t-regel overboord te kunnen gooien… Noem maar op. De waan van de dag, zoals eerder gezegd.

Tot dat. Van het gehuil van onschuldige kinderen zou iedereen wakker moeten schrikken. In zo’n wereld wil ik niet het verwende nest zijn dat zaagt omdat de zon niet voldoende schijnt. Voor die kindjes in een kooi schijnt de zon al lang niet meer. Voor de ouders die gescheiden worden van hun kindjes evenmin.

Begrijpt iedereen nog wel wat onschuld is? Onschuld schiet je geen kogel door het hoofd als het twee jaar oud is. Onschuld sluit je niet op in een kooi.

Begrijpt iedereen nog wel wat verantwoordelijkheid betekent? Dat woord wordt hier  emotieloos uitgesproken om de ouders de schuld te kunnen geven. De verantwoordelijkheid van een ouder? Je kind gelukkig maken en een mooie, veilige toekomst bieden. Die toekomst ligt nu eenmaal soms over de grenzen heen. Net zoals de liefde voor een kind grenzeloos hoort te zijn.

Waanzin. Grenzeloze waanzin.

Een gedachte over “Waanzin”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s