Mijn banale bestaan

Normaal

Ik heb nooit geweten wat nu echt normaal is en wat niet. Het ene moment wil je niet normaal zijn, omdat je denkt dat je bijzonder bent, speciaal, niet zoals de anderen. Vraag maar aan de crisismanager, die me zelfs op een van onze eerste uitjes plagend verweet een typisch meisje te zijn. Waarop wij […]

Meer

Tweedracht

Ik ben moe. Ik heb slecht geslapen. Mijn ogen raken moeizaam geopend, want ik heb natuurlijk weer eens moeten janken. De hysterie nabij. Het was gisterenavond namelijk ambras op het Ministerie, en dat na een gezellig weekend. Ikzelf en de crisismanager, briesend tegenover mekaar, overduidelijk niet eensgezind. Neen, niet omdat hij zijn sokken op de […]

Meer

Mijn grootmoeder

Sterven, het hoort helaas onherroepelijk bij het leven. Die laatste genadeslag van het zijn. Mijn grootmoeder, geliefd kabinetsmedewerker Geheugendienst op rust, wordt nooit meer wakker. Verstorven, zoals mijn neefjes verkeerdelijk juist zeggen. Mijn papa is nu een wees – verweesd zei hij dat zelf, met stille tranen in de ogen. Het verdriet van een ouder […]

Meer

Taalzorgen

Het is nog even vakantie. Nog eventjes dus vooraleer de werkelijkheid me weer inhaalt. Zoals jullie konden zien op de Facebookpagina was het Ministerie op retraite in Amerika. Zo kon ik de nodige afstand nemen van alweer een hectisch einde van het schooljaar. Hoezo, hectisch? examens opstellen en verbeteren, ze uit frustratie in een hoekje […]

Meer

Waanzin

De wereld draait door. Zo gaat dat nu eenmaal. Wij hollen allen synchroon achter de waan van de dag, zonder te weten waar of wanneer die waan stopt. Zoekend naar de eindmeet. Maar wij zijn gelukkig. Meestal toch. Wij hebben een huis, een job, een lief of kind of allebei. Geld om op luxueuze vakantie […]

Meer