Batibouw I

Per ongeluk een huis verbouwen? De Minister van Hysterie kan dat. De crisismanager gelukkig ook. Als je je vergist van postcode, is dat natuurlijk niet zo’n vreemde bijkomstige lapsus.

Jullie weten misschien nog dat wij een jaar geleden op zoek waren naar een huis. Dat vonden wij opeens. In een verkeerde stad, dat wel, maar aan het huis zelf was niets verkeerds. Dat voelde meteen goed. Ik zou wel wennen aan die nieuwe kleine grote stad. Wat zou het ook! Als je je droomhuis vindt, maakt het dan uit waar dat staat? Maakt het dan uit dat de straat bijvoorbeeld nogal druk kan zijn en er mogelijk een nogal omstreden trambustraject komt? Neu neu.

Een herenhuis van meer dan 300m², met een sous-terrain, authentieke tegels, statige inkomhal, charmante moulures, hoge plafonds en houten deuren met originele glaspartijen, houten vloeren, vernieuwde keuken met veel lichtinval én een stadstuin (nu zijn mijn immothekersadjectieven op), dat je dan ook nog eens kan betalen zonder een lening te moeten afsluiten die je verplicht om voor de rest van je leven op water en brood te overleven? Je zou voor minder de stad en de straat er voor lief bij nemen. Om maar te zwijgen over het feit dat je droomhuis op nog geen 100 m van je werkplek ligt. Al ben ik er nog niet uit of dat een voor- of nadeel is.

Nu goed, dat droomhuis dus, daar was amper iets in te doen. Wat opfrissen. Nieuw laagje verf, dat spreekt voor zich. Oké, die badkamer beneden mocht er ook uit. De tweede keuken boven ook. Eitje, toch? Tot opeens de andere badkamer ook weg moest. Tot er een volledig nieuwe badkamer moest komen op een totaal andere plek. Tot opeens een steunmuur moest worden uitgebroken. Tot ik geen poutrel meer kon zien. Tot die 5de schouw toch wel weg mocht. Tot bleek dat er een stuk dak aan vernieuwing toe was. Tot de crisismanager me vorige week terloops zei dat het plafond in het tweede deel van de slaapkamer nog weg moest. En zo begin je nietsvermoedend aan een ambitieus renovatieproject waardoor je vrienden die 8 maanden na jullie een huis hebben gekocht 4 maanden voor jou kunnen verhuizen.

Tussendoor hou ik trouwens graag een pleidooi voor een eerlijke weergave van de realiteit tijdens een verbouwing. Wie denkt dat een huis kopen een en al romantiek is, komt namelijk al snel bedrogen uit. Tenzij het aan ons ligt, dat kan ook. Oké, de crisismanager kan er dan nog wel vaak goed uitzien in zijn werkmansplunje en met bestofte wilde haardos, voor mezelf geldt dat al iets minder: een trainingsbroek en een vormeloze kaptrui zijn nooit echt bemoedigend geweest voor mijn toch al precair zelfbeeld. Een stofmasker nodigt dan ook weer niet meteen uit tot een spontane passionele zoensessie. En als er al die ene keer was dat je zin had om de liefde voor het huis en elkaar te vieren in jullie nieuw, chaotisch en half ontploft nest, besef je al snel tussen het opdwarrelende stof door waarom mensen gordijnen hebben.

Ik stel mezelf ook de vraag welk onuitstaanbaar stabiel, eeuwig verliefd en hopeloos eensgezind koppel géén ruzie maakt tijdens zo’n intensieve periode. Waarom heeft de crisismanager überhaupt een mening over roze badkamertegels, Scandinavische kapstokken en moderne vinylvloeren? Waarom stelt hij de zelfverklaarde interieurstyliste in mij nodeloos in vraag? Waarom ben ik dan weer zo negatief over het tijdsverloop en resultaat van al die noeste arbeid en schieten me alle mogelijke doemscenario’s door het hoofd als de crisismanager “ik kan dat zelf wel” zegt? Nu, als hij dat zegt over gietvloeren is mijn hysterische reactie enigszins normaal. Al is hij eerder teleurgesteld dat ik zijn enthousiasme niet deel, waardoor ik om het goed te maken samen met hem naar Roger van Dobbit tv kijk, die op zijn beurt laat uitschijnen dat zelfs een blinde zonder armen een gietvloer zou kunnen gieten. Gelukkig hebben wij intussen een interessante offerte door ons op Batibouw wat te informeren over epoxy.

Epoxy, ja. En Batibouw, ja. Ja, ik weet het. Alsof onze escapade naar de kurkvloerspecialist niet genoeg was, belandden we dus ook nog eens nietsvermoedend op Batibouw. Dat waanzinnig verhaal met bijhorende hysterische uitspatting en existentiële crisis achteraf bespaar ik jullie voor een volgende keer. Kwestie van de spanning, euhm, op te bouwen.

Wordt dus ooit nog vervolgd.


De overdreven romantisering en seksualisering van verbouwingen zorgt voor een onrealistisch beeld en schept verkeerde verwachtingen. Het Ministerie van Hysterie pleit voor een waarheidsgetrouwe weergave van renovaties.

1 Comment

  1. haha, super. In elk geval veel plezier met het huis en ja, de verbouwingen, die moet je erbij nemen. Als het al kan helpen, wij wonen in ons huis sinds 1 januari 2018 en ik ben ook nog bezig met allerhande werken en werkjes.
    greetz

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s